Salami Strolghino

Dawno temu nie było lodówek ani zaawansowanych technologii, a wytwarzanie wybornych wędlin było nie lada wyzwaniem. Po zmieleniu mięsa wiele rzeczy mogło pójść nie tak. Kolejne pory roku mogły okazać się zbyt gorące, zbyt suche lub zbyt wilgotne. Czasem zwykły pech mógł zniweczyć miesiące pracy.

Świnie ubijano więc zimą, kiedy chłód chronił mięso, a potem wszyscy modlili się do Boga, by wszystko poszło dobrze, ponieważ ta świnia oznaczała wyrzeczenia, zarówno finansowe, jak i związane z ciężką pracą. Niektórzy decydowali się na wyrób salami i szynki, inni zaś, mieszkający w odpowiednich miejscowościach, chętniej podejmowali ryzyko i wybierali Culatello. Z pozostałych kawałków powstawało Strolghino (dziwnie mówić o resztkach w przypadku tak cennego udźca wieprzowego). Sama nazwa wiele mówi o obawach i niepewności związanych z zajęciem, które nadal zależy od kaprysów pór roku i losu. Nieprzypadkowo archaiczny włoski czasownik „strologare” oznacza zgadywać, przepowiadać, odczytywać gwiazdy i znaki, tak jak robi to wróżbita. Strolghino, skromna wędlina, bo powstaje z kawałków odkrojonych od Culatello, jest małą ofiarą składaną losowi.

Mięso (chude, w przeciwieństwie do mięsa używanego w innych wędlinach) mieli się i doprawia, a następnie napełnia się nim miękką osłonkę z jelita i pozostawia do dojrzewania na stosunkowo krótki czas.

Ma lekki, delikatny smak. Spróbuj go z domowym chlebem, a jeśli chcesz podać go z serem, wybierz niepowtarzalny Parmigiano Reggiano.