Η φωνή του Fernando

Πώς ονομάζεις ένα χόμπι που σε συντροφεύει για περισσότερα από εξήντα χρόνια; Κάτι που δένεται με τη ζωή μέχρι να γίνει κομμάτι της; Ίσως η λέξη «πάθος» να μην αρκεί για να το περιγράψει. Ίσως θα μπορούσαμε να το πούμε «αγάπη».

Με λένε Fernando και είμαι ογδόντα χρονών, αλλά νέος στην ψυχή. Ήμουν λίγο πάνω από τα 20 όταν, σχεδόν τυχαία, συνάντησα έναν φίλο μου που ερχόταν στον μύλο του πατέρα μου. Δεν θυμάμαι πώς αρχίσαμε να μιλάμε για το πώς περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του. Εκείνη η ασχολία δεν ήταν τόσο διαδεδομένη τότε, αλλά σύντομα θα γινόταν. Και θα με εντυπωσίαζε τόσο, που τελικά θα ασχολιόμουν μαζί της για όλη την υπόλοιπη ζωή μου. Έτσι, δέχτηκα την πρόσκλησή του και τον ακολούθησα, για να ανακαλύψω πώς να εκτρέφω μέλισσες.

Η περιέργεια είναι πραγματικά επίμονη και, μόλις ανάψει, είναι αδύνατο να τη σβήσεις. Κι εγώ δεν αποτέλεσα εξαίρεση. Άρχισα να μελετώ και να διαβάζω τα πάντα για τις μέλισσες και την εκτροφή τους. Έχω ακόμη πολλά από εκείνα τα βιβλία. Το καθένα λέει μια διαφορετική ιστορία, αλλά υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο συμφωνούν όλα: οι διαστάσεις. Με αυτές τις ακριβείς διαστάσεις κατασκεύασα τις πρώτες μου κυψέλες. Ναι, «δικές μου», γιατί όταν δημιουργείς κάτι με τα ίδια σου τα χέρια, τότε μπορείς πραγματικά να το αποκαλείς «δικό σου».

Πρέπει να παραδεχτώ ότι τα πρώτα χρόνια δεν ήταν εύκολα, γιατί μόνο όταν κλείσεις τα βιβλία αρχίζεις να μαθαίνεις στ’ αλήθεια. Το να συλλέγεις μέλι από την κυψέλη δεν είναι τόσο εύκολο αν δεν είσαι ειδικός. Πρέπει να γνωρίζεις τις μεθόδους, τις εποχές, πώς να προστατεύεις τις κυψέλες από τους θηρευτές και την αφόρητη ζέστη, και πρέπει να μάθεις τις περιόδους ανθοφορίας. Και πάνω απ’ όλα, πρέπει να γνωρίσεις εκείνες — τις μέλισσες — κι αυτό είναι το πιο δύσκολο. Στην κοινωνία τους τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη και η υπεράσπιση της οικογένειάς τους είναι η σημαντικότερη αξία τους. Είναι έτοιμες ακόμη και για την υπέρτατη θυσία, που για τους ανθρώπους μεταφράζεται σε ένα επώδυνο τσίμπημα. Υπερασπίζονται, φροντίζουν και προστατεύουν· τελικά, δεν διαφέρουν και τόσο από εμάς. Και οι δύο ξέρουμε τι έχει πραγματικά σημασία.

Ίσως γι’ αυτό το μέλι που συλλέγω προορίζεται συνήθως για την οικογένειά μου. Στη γυναίκα μου αρέσει να το χρησιμοποιεί στα γλυκά της. Το αγαπημένο μου είναι η crostata της (τάρτα), με μια παχιά στρώση μελιού και από πάνω φέτες φράουλας ή βερίκοκου. Μπορείς επίσης να το απολαύσεις με το κουτάλι, ακόμη και πριν πας για ύπνο. Έχω πάντα πρόχειρο ένα μικρό μπουκάλι με φυσική, σπιτική πρόπολη, άλλο ένα πολύτιμο δώρο της κυψέλης.

Η γυναίκα μου με έχει ακούσει να μιλάω για τις μέλισσες τόσο πολύ, που έχει γίνει κι εκείνη ειδικός. Η κόρη μου μεγάλωσε μαζί με εμένα και τις μέλισσες. Ίσως, χωρίς να το ξέρω, οι σημειώσεις που άρχισα να κρατώ τα πρώτα χρόνια να ήταν για εκείνη. Η κόρη μου πάντα με βοηθούσε, αλλά τώρα αποφάσισε ότι θέλει να μάθει ακόμη περισσότερα. Μου ζήτησε να αγοράσω μια μελισσοκομική στολή και όλο τον εξοπλισμό. Τις προάλλες την τσίμπησαν οι μέλισσες, αλλά δεν έδωσε σημασία, γιατί μοιράζεται το ίδιο πάθος που δίνει ώθηση στην οικογένειά μας εδώ και χρόνια. Το να κρατάμε αυτό το πάθος ζωντανό είναι ο μόνος τρόπος να το μεταδώσουμε στις επόμενες γενιές, ώστε να μπορέσουν κι εκείνες να θαυμάσουν την εκπληκτική ζωή των μελισσών, που υπήρξαν τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής μας και θα είναι πάντα.

Συντελεστές:
Κείμενο της Carlotta Fiore
Φωτογραφία του Diego Rosselli